Owczarek pirenejski ( a poil long )

Owczarek pirenejski ( a poil long )
Wielkość:
mały
Aktywność:
niska
Grupa kynologiczna:
Psy pasterskie i zaganiające



Wzorzec FCI nr 141: OWCZAREK PIRENEJSKI DŁUGOWŁOSY (Berger des Pyrénées a poil long)

 

Kraj pochodzenia: Francja

 

Data publikacji obowiązującego wzorca: 13.03.2001

 

Użytkowanie: Pies owczarski wykorzystywany na pastwiskach i w gospodarstwach Pirenejów.

 

Klasyfikacja FCI: Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające. Sekcja 1 - Psy pasterskie. Próby pracy wymagane.

 

RYS HISTORYCZNY:

 

Rasa ta, hodowana dla celów użytkowych, pozostawała praktycznie nieznana poza rejonem swego występowania aż do początków XX wieku. Owczarki pirenejskie występują w rozmaitych lokalnych typach, różniących się wielkością i rodzajem sierści, ale ich charakter i zachowanie są zawsze takie same. Pierwsze wzorce rasy powstały w roku 1921 i 1925, i od tamtej pory właściwie nie uległy zmianom.

 

WYGLĄD OGÓLNY:

 

Pies wykazujący maksimum energii przy możliwie niewielkich rozmiarach. Wyraz nieustannie ożywiony i bystry, szybkie ruchy i reakcje, wszystko to nadaje owczarkowi pirenejskiemu charakterystyczny wygląd, zdecydowanie wyróżniający go spośród innych ras.

 

WAŻNE PROPORCJE:

 

Mózgoczaszka mniej więcej tak samo szeroka, jak długa. Kufa krótsza od mózgoczaszki w proporcji 1/3 do 2/3. Długość tułowia większa od wysokości w kłębie. Odległość od łokcia do podłoża większa, niż połowa wysokości w kłębie.

 

ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:

 

Owczarek pirenejski jest odważnym, bystrym małym psem, samodzielnym i nadzwyczaj oddanym swemu pa nu. Wrodzona samodzielność powoduje, że trzeba go starannie wychować, aby jego energia wykorzystana była w pożądanym kierunku i z największym pożytkiem. Zwykle jest nieufny wobec obcych.

 

GŁOWA:

 

Trójkątnego kształtu. Mózgoczaszka: Czaszka średniej wielkości, niemal płaska, lekko zaokrąglona po bokach, bruzda czołowa ledwie zauważalna, a guz potyliczny tylko odrobinę zaznaczony. Mniej więcej tak samo szeroka, jak długa, z przodu płynnie przechodzi w kufę. Stop: Ledwie widoczny. Trzewioczaszka: Nos: Czarny. Kufa: Linia górna prosta, kufa nieco krótsza od mózgoczaszki, trójkątnego kształtu, ale nie spiczasta. Wargi: Niezbyt grube, przykrywające całkowicie zęby, bez wyraźnych kącików. Krawędzie warg i podniebienie czarne lub z przewagą czerni. Uzębienie: Pełne. Kły duże. Zgryz nożycowy, ścisły, bez utraty kontaktu pomiędzy siekaczami. Dopuszczalny zgryz cęgowy. Oczy: Wyraziste, trochę w kształcie migdała, ciemnobrązowe. Nie są ani wypukłe, ani głęboko osadzone. Oko porcelanowe dopuszczalne u psów maści arlekin (marmurkowych) lub łupkowoszarej, dla których są wręcz charakterystyczne. Powieki czarne, bez względu na umaszczenie. Uszy: Dosyć krótkie, umiarkowanie szerokie u nasady, osadzone ani zbyt blisko siebie na wierzchołku czaszki, ani nie za szeroko. Zazwyczaj cięte. Jeśli nie są cięte, to w dolnej części muszą być stojące i ruchliwe. Idealnie górna jedna trzecia lub połowa każdego ucha powinny być jednakowo załamane do przodu lub na boki.

 

SZYJA:

 

Raczej długa i dobrze umięśniona, wychodząca wysoko z łopatek.

 

TUŁÓW:

 

Mocny, ale nie ciężki, umięśniony i suchy. Linia górna: Opadająca. Kłąb wyraźny. Grzbiet dosyć długi i mocny. Lędźwie: Krótkie, lekko wysklepione, choć optycznie wydają się bardziej, bo sierść na zadzie i udach jest najobfitsza. Zad: Dość krótki i raczej spadzisty. Klatka piersiowa: Przeciętnie rozbudowana, sięga łokcia. Żebra lekko zaokrąglone. Słabizna: Nieznacznie zapadnięta.

 

OGON:

 

Dobrze owłosiony, niezbyt długi, nisko osadzony, haczykowato zakończony. Gdy pies jest ożywiony, ogon jest wzniesiony, ale co najwyżej do linii grzbietu. Często cięty, a zdarzają się psy z wrodzonymi szczątkowymi ogonami.

 

KOŃCZYNY:

 

Kończyny przednie: Proste, suche, o wyraźnych ścięgnach i obfitych piórach. Łopatki: Dość długie, lekko skośnie ustawione. Ramiona: Średniej długości, umiarkowanie skośnie ustawione. Przedramiona: Proste. Nadgarstki: Wyraźne. Śródręcza: Lekko nachylone. Łapy: Suche, dosyć płaskie, wyraźnie owalne. Opuszki ciemne. Pazury mocne, małe, niewidoczne wśród sierści, rosnącej także między palcami i opuszkami. Kończyny tylne: Dość głęboko kątowane. Psy o włosie półdługim nie mają piór. Uda: Niezbyt długie, ukośnie ustawione, o potężnych, wyraźnych mięśniach. Kolana: Dobrze kątowane, skierowane prosto do przodu. Podudzia: Dosyć długie i skośnie ustawione. Stawy skokowe: Nisko umiejscowione, suche, dobrze kątowane. Stawy skokowe mogą być zbliżone do siebie. Śródstopia: Prostopadłe do podłoża lub leciutko nachylone. Łapy: Suche, dosyć płaskie, wyraźnie owalne. Opuszki ciemne. Pazury mocne, małe, niewidoczne wśród sierści, rosnącej także między palcami i opuszkami. Wilcze pazury: Mogą występować, pojedyncze lub podwójne.

 

RUCH:

 

W stępie owczarek pirenejski porusza się krokiem raczej krótkim. Najbardziej typowym tempem jest kłus, który powinien być swobodny i dziarski. W wolnym kłusie głowa trzymana jest wysoko, w miarę zwiększania tempa - coraz niżej, aż do linii grzbietu. Łapy nie mogą być podnoszone wysoko, ruch powinien być niski, a łapy muskać ziemię.

 

OKRYWA WŁOSOWA:

 

Skóra: Cienka, zwykle z ciemniejszymi plamami, bez względu na umaszczenie. Sierść: Długa lub półdługa, zawsze gęsta, prawie prosta lub lekko falista, na zadzie i udach najobfitsza i trochę wełnista. Struktura sierści pośrednia między kozią a wełną owczą. U niektórych psów sierść twarda i wełnista tworzy sznury lub wstążki, zwane „cadenettes”, a nawet zbite płaty, zwane „matelotes”, pokrywające cały zad. „Cadenettes” mogą tworzyć się także na klatce piersiowej i w okolicach łokci. Na kufie włos krótszy i nie tak gęsty, na jej końcu lub i na całej długości leży gładko, w kierunku od nosa do oczu. Dłuższy na bokach kufy i policzkach, ułożony tak, jakby wiatr zwiewał go ku tyłowi. Oczy muszą być dobrze widoczne, nie przesłonięte włosem. Umaszczenie: Płowe w różnych odcieniach, także z domieszką czarnych włosów i niekiedy z niewielką ilością bieli na piersi i łapach. Szare w różnych odcieniach, z niewielką ilością bieli na głowie, piersi i łapach. Arlekin (błękitna z czarnymi łatami). Występuje także maść pręgowana, czarna i czarna z białymi znaczeniami. Preferowane maści jednolite.

 

WZROST:

 

Wysokość w kłębie: psy 40 do 48 cm, suki 38 do 46 cm. Dopuszczalna tolerancja o 2 cm w górę, jeśli pies jest doskonały w typie.

 

WADY:

 

Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.

 

Wrażenie ogólne:

 

Pies ciężki, ospały, nie dość suchy, o flegmatycznym wyrazie. Głowa: Mocno wysklepiona, kopulasta, z wysklepionym czołem; stop mocny lub zupełny jego brak. Kufa: Głęboka, graniasta, brak pigmentacji nosa lub warg. Oczy: Jasne lub o dzikim wyrazie, brak pigmentacji powiek. Uszy: Grube, ciężkie, wiszące płasko przy głowie, nierówno noszone. Szyja: Gruba lub cienka, głowa wbita w łopatki. Tułów: Grzbiet garbaty lub zapadnięty, brzuch obwisły lub charci. Tułów krępy, sylwetka kwadratowa, grzbiet i zad proste. Ogon: Bez haczyka na końcu. Kończyny przednie: Krzywe, z podwójnymi wilczymi pazurami. Łopatki: Zbyt strome lub krótkie. Kończyny tylne: Strome, krzywe. Łapy: Masywne, kocie, długie lub białe pazury. Sierść: Zbyt obfita na głowie, zwłaszcza, jeśli zakrywa oczy i tworzy brodę i wąsy na kufie. Nieprawidłowej struktury - miękka, druciana, kędzierzawa lub lokowata. Nie dość gęsta, bez podszerstka. Maść: Biel na więcej, niż jednej trzeciej powierzchni ciała. Brak kontrastu między barwą szarą i czarną lub rudy nalot u arlekinów. Barwa wyraźnie rozjaśniona. Maść czarna z podpalaniem. Ruch: Drobiący, związany, wysoko podnoszone łapy. Poważne wady: Uszy: Całkiem stojące, gdy nie są obcięte. Ogon: Ciasno zwinięty lub noszony zakręcony nad grzbietem.

 

Wady dyskwalifikujące:

 

Zachowanie - temperament: Agresywne lub zdecydowanie lękliwe. Maść: Biała lub inna, niż wymienione we wzorcu. Nos: Nie całkiem czarny. Szczęki: Przodozgryz lub tyłozgryz, deformacje szczęk. Oczy: Porcelanowe u psów maści innej, niż arlekin i łupkowoszara. Powieki barwy mięsa. Tęczówka jasnożółta. Wzrost: Poza limitem. Każdy pies, wykazujący wyraźne deformacje budowy i zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.</p>

 

UWAGA:

 

Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

Czy ta rasa jest dla mnie?

Rozwiąż nasz test, a dowiesz się, jaka rasa będzie najodpowiedniejsza właśnie dla Ciebie.