Nova Scotia Duck Tolling Retrievery

Nova Scotia Duck Tolling Retrievery
Wielkość:
średni
Aktywność:
średnia
Grupa kynologiczna:
Aportery, płochacze i psy dowodne

Wzorzec FCI nr 312/05.02.1999/GB

Wzorzec w oryginalnym brzmieniu

Kraj pochodzenia: Kanada.

Data publikacji obowiązującego standardu: 24.06.1987

Przeznaczenie: Toller to pies który biega, skacze, bawi się wzdłuż linii brzegowej obserwując stado kaczek, od czasu do czasu znika z pola widzenia, po czym szybko pojawia się ponownie, wspomagany przez ukrytego myśliwego, który rzuca mu patyki lub piłkę. Bawiący się pies wzbudza zainteresowanie pływających z dala od brzegu kaczek, które są wypłaszane w zasięgu strzału. Następnie pies jest wysyłany w celu odnalezienia martwego lub rannego ptaka.

Klasyfikacja FCI: Grupa 8 - Aportery, płochacze i psy dowodne. Sekcja 1 - Aportery Podlega próbom pracy.

Krótki rys historyczny: Nova Scotia Duck Tolling Retriever powstał w Nowej Szkocji na początku XIX wieku w celu wypłaszania i wyszukiwania ptactwa wodnego.

Wygląd ogólny: Pies średniej wielkości, silny, zwarty, harmonijny, dobrze umięśniony, o średnim lub mocnym kośćcu; zwinny, czujny i zdecydowany. Wiele psów tej rasy ma nieco smutny wyraz, do momentu rozpoczęcia pracy, kiedy głowa nabiera wyrazu głębokiego skupienia i ekscytacji. W pracy szybki i energiczny w działaniu; głowa noszona prawie na poziomie linii grzbietu; mocno owłosiony ogon znajduje się w ciągłym ruchu.

Zachowanie - charakter: Pies wysoce inteligentny, łatwy w układaniu, bardzo wytrwały. Silny i dobry pływak, urodzony i wytrwały aporter na lądzie i w wodzie, gotowy do pracy w każdym momencie. Jego silna potrzeba aportowania oraz wesołość są niezbędnymi cechami potrzebnymi do pracy.

Głowa: O czystej rzeźbie, nieznacznie klinowata.

Mózgoczaszka:

Czaszka: Szeroka, jedynie lekko zaokrąglona, guz potyliczny nie wystający; policzki płaskie. Szerokość czaszki u przeciętnego samca wynosi ok. 14 cm pomiędzy uszami, zwężając się do ok. 3,8 cm na grzbiecie nosa. Długość głowy wynosi w przybliżeniu 23 cm od nosa do guza potylicznego, ale głowa musi być proporcjonalna w stosunku do wielkości ciała.

Stop: Umiarkowanie zaznaczony.

Trzewioczaszka:

Nos: Grzbiet nosa zwęża się od nasady do wierzchołka, nozdrza rozwarte. Kolor powinien zlewać się z umaszczeniem lub być czarny.

Kufa: Zwęża się w prostej linii od stopu do wierzchołka nosa, z silną, ale nie wystającą żuchwą. Dolna linia kufy prawie prosta, a jej głębokość u nasady dużo większa niż ta mierzona z przodu. Włos na kufie jest krótki i delikatny.

Wargi: Przylegają bardzo ściśle; z profilu tworzą delikatny łuk, nie tworzą fafli.

Szczęki/uzębienie: Wystarczająco silne do utrzymania dość dużego ptaka, ale o delikatnym chwycie. Ścisły zgryz nożycowy; wymagane jest pełne uzębienie.

Oczy: Dość szeroko osadzone, o migdałowym kształcie, średniej wielkości. Koloru od bursztynowego do brązowego; o przyjaznym, czujnym i inteligentnym wyrazie. Powieki w tym samy kolorze co wargi.

Uszy: Trójkątne, średniej wielkości, osadzone wysoko i dobrze z tyłu czaszki z delikatnie uniesioną podstawą, dobrze owłosione, na zaokrąglonych końcówkach włosy krótkie.

Szyja: Mocno umięśniona, dobrze wysklepiona, średniej długości, bez podgardla.

Tułów:

Linia górna:Prosta i pozioma.

Grzbiet: Krótki i prosty.

Lędźwie: Silne i umięśnione.

Klatka piersiowa: Głęboka, mostek sięgający łokci. Żebra dobrze wysklepione, nie są ani beczkowate ani płaskie.

Brzuch: Umiarkowanie podciągnięty.

Ogon: Stanowi naturalne przedłużenie jedynie lekko opadającego zadu, szeroki u nasady, mocno owłosiony, sięga przynajmniej do stawu skokowego. Ogon może być noszony poniżej linii grzbietu, z wyjątkiem, kiedy pies jest w stanie czujności - wtedy wygina go mocno ku górze, ale nigdy nie zarzuca na grzbiet.

Kończyny:

Kończyny przednie: Powinny wyglądać jak równoległe kolumny; proste i o mocnym kośćcu.

Łopatki: Muskularne, kości łopatek sięgające daleko do tyłu, dobrze osadzone, dające wyraźny kłąb przechodzący w krótki grzbiet. Łopatki i ramiona są mniej więcej równej długości.

Łokcie: Powinny przylegać do ciała, nie odstające ani zbyt wciśnięte, pracujące prosto i równo.

Śródręcza: Mocne, lekko pochylone.

Przednie łapy: Z mocną błoną pławną; średniej wielkości, zwarte i okrągłe, palce dobrze wysklepione z grubymi opuszkami. Palce szczątkowe mogą być usunięte.

Kończyny tylne: Zad muskularny, szeroki i kwadratowy. Kątowanie tyłu i przodu powinno być harmonijne. Kości uda i podudzia są w przybliżeniu tej samej długości.

Uda: Dobrze umięśnione.

Stawy kolanowe: Dobrze kątowane.

Stawy skokowe: Nisko ustawione, nie są zwrócone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz. Nie powinno być wilczych pazurów.

Tylne łapy: Takie same jak przednie.

Chód: Pies łączy wrażenie sprężystości i siły; ruchy energiczne, o dobrym wykroku przednich kończyn i silnym napędzie tylnych. Łapy nie powinny być zwrócone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz, kończyny poruszają się w linii prostej. Wraz ze wzrostem prędkości, pies powinien poruszać się ?jednośladem?, z linią grzbietu pozostającą w poziomie.

Okrywa włosowa:

Włos: Rasa ta została wyhodowana w celu aportowania z lodowatej wody, tym samym musi posiadać wodoodporną, dwuwarstwową okrywę włosową: włos okrywowy średniej długości i twardości, z gęstym i bardziej miękkim podszerstkiem. Włos na grzbiecie może być lekko falisty, ale w każdym innym miejscu jest prosty. U niektórych psów zimą mogą tworzyć się długie, luźne fale na podgardlu. Delikatny włos umiarkowanie okrywa podgardle, miejsca za uszami, tylną stronę ud oraz przednie łapy.

Umaszczenie: Różne odcienie czerwonego lub pomarańczowego z jaśniejszym piórem na spodniej stronie ogona. Zwykle występuje przynajmniej jedno z białych znaczeń: na koniuszku ogona, na łapach (nie może jednak sięgać powyżej nadgarstka lub stawu skokowego), na przedpiersiu oraz jako strzałka na głowie. Psy wysokiej klasy nie powinny mieć obniżanej oceny za brak białych znaczeń. Pigment nosa, warg oraz powiek powinien być koloru cielistego, zlewać się z umaszczeniem lub być czarny.

Wielkość:

Idealna wysokość w kłębie:

psa powyżej 18 miesięcy wynosi 19-20 cali (48-51 cm);

suki powyżej 18 miesięcy wynosi18-19 cali (45-48 cm);

Jeden cal (2,5 cm) powyżej lub poniżej idealnej wysokości stanowi dopuszczalne odchylenie.

Waga: powinna być proporcjonalna do wielkości i kośćca psa -

45-51 funtów (20-23 kg) dla psa;

37-43 funty (17-20 kg) dla suki.

Wady: Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady, obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia.

- wklęsły lub opadający grzbiet nosa,

- zbyt wyraźny stop,

- jasnoróżowy nos,

- nos i powieki w kolorze innym niż opisane powyżej,

- tyłozgryz,

- duże, okrągłe oczy,

- karpiowaty grzbiet, opadający grzbiet.

- luźne lędźwie,

- ogon w akcji noszony poniżej linii grzbietu; zbyt krótki, załamany lub zawinięty na grzbiecie,

- miękkie nadgarstki,

- mało zwarte łapy,

- "otwarty włos" (luźny, niewystarczająco przylegający),

- brak masy u dorosłego psa,

- wysokość w kłębie odbiegająca od wzorca o więcej niż 1 cal (2,5 cm).

Wady dyskwalifikujące:

- "motylkowy" nos,

- tyłozgryz większy niż 1/8 cala (3 mm),

- przodozgryz, skrzywiona żuchwa,

- brak błon pławnych,

- biały włos na łopatkach, wokół uszu, na karku, wzdłuż grzbietu lub na bokach,

- srebrzysta okrywa włosowa, szare włosy w sierści, czarne plamy,

- jakikolwiek inny kolor niż odcienie czerwonego lub pomarańczowego,

- lękliwość u psów dorosłych.

Uwaga: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

Cechy eksterieru:

Nova Scotia Duck Tolling Retrievery to dobrze umięśnione psy, o średniej do mocnej kości, głębokiej klatce piersiowej, przystosowane do aportowania z nawet bardzo zimnej wody. Chroni je przed przemarznięciem gęsta sierść, o pomarańczowo-rudej lub czerwonej barwie, występującej w różnych odcieniach. Często, na okrywie włosowej, występują białe znaczenia (klatka piersiowa, stopy, maska i koniec ogona). Sierść może nieznacznie falować na grzbiecie; w żadnym wypadku nie na reszcie ciała. Kolor oczu od barwy bursztynowej do brązowej, kolor nosa najczęściej cielisty, zlewający się z barwą sierści, lub czarny.

Szczenięta Tollerów o cielistym pigmencie nosa mają początkowo oczy niebieskie; te o ciemnym pigmencie nosa mają także często ciemniejszą barwę oczu. Pigmentacja nosa u młodych, czarnonosych osobników też jest zmienna; dopiero w kilka do kilkunastu dni od urodzenia pigment nosa zyskuje właściwą barwę. W zależności od pory roku także może ulegać zmianie - pigment jaśnieje i nie jest jednolicie czarny. Sierść może także lekko zmieniać barwę wraz z wiekiem.

Temperament:

Tollery to psy wrażliwe i oddane swojej rodzinie. Bardzo inteligentne, czujne i radosne łatwo się uczą i są niezastąpionym towarzyszem zabaw dzieci. Tak długo, jak zaspokaja się ich potrzebę ruchu i dostarcza bodźców potrzebnych do prawidłowego rozwoju Scotie są wymarzonymi psami do trzymania w domu. W odróżnieniu od Goldenów, dorosłe Tollery mogą odnosić się z lekką rezerwą do obcych i mogą posiadać większe predyspozycje do dominacji. Są bardziej żywiołowe od Goldenów; pełne energii i wymagające odpowiedniego zajęcia. Uwielbiają pracę dla swoich właścicieli, wobec czego należy im zapewnić odpowiednią dawkę ćwiczeń. Przy pracy są bardzo podekscytowane; uczą się chetnie i szybko, kochają każdą formę aktywności. Zgodnie współżyją z innymi zwierzętami w domu, szczekają wyczuwszy niebezpieczeństwo, ale na tym poprzestają. Są doskonałymi towarzyszami dzieci, nigdy jednak, tak jak przy każdej innej rasie, nie powinno się pozostawiać małych dzieci i psów bez nadzoru dorosłych.

Właściwie wychowany pies tej rasy, będzie szczęśliwym i radosnym przyjacielem z którego każdy właściciel może być dumny.

Zdrowie:

Tollery cieszą się stosunkowo dobrym zdrowiem, niestety coraz większa popularność może przyczynić się do wzrostu chorób. Zdarzają się problemy z dysplazją stawów biodrowych i łokciowych, oraz schorzeniami oczu i chorobami autoimmunologicznymi.

Warunki życia

Przy zapewnieniu odpowiedniej dawki ruchu Retriever z Nowej Szkocji, może być trzymany w mieszkaniu. Potrzebuje przynajmniej 1.5 godziny spaceru dziennie, wypełnionej różnorodnymi ćwiczeniami. Nie jest to pies stróżujący i wymaga ścisłego kontaktu z rodziną - absolutnie nie nadaje się do trzymania w kojcu.

Wzrost, waga:

Wysokość samców: 48-51 cm

Wysokość suk :45-48cm

Waga samców :20-23 kg

Waga suk :17-20 kg

Wzorzec przyjmuje odchylenia od wzrostu w górę i w dół o 2.5 cm.

Długość życia

12-14 lat; 16 letnie psy nie należą do rzadkości.

Pielęgnacja

Dwuwarstwowa sierść Tollerów wymaga pielęgnacji, ale wystarcza szczotkowanie raz w tygodniu. Należy zwracać szczególną uwagę na gęsty podszerstek. W okresie linienia sierść wymaga poświęcania jej więcej czasu, ale nie jest to szczególnie pracochłonne. Przy zabrudzeniu sierści wystarczy spłukać ją letnią wodą, bez konieczności stosowania szamponu; używamy go gdy jest to niezbędnie potrzebne. Włos jest prosty, nie filcujący, gładki i bardzo szybko schnący.

Pochodzenie:

Ojczyzną rasy jest Nowa Szkocja w Kanadzie. Tereny tego półwyspu, obfitowały od zawsze w ptactwo wodne, na które polowali myśliwi indiańscy. Ich psy, na wzór zachowań lisich, wabiły ptaki (w tym przede wszystkim kaczki), bawiąc się i biegając na brzegu. Zaciekawione ptaki podpływały bliżej, na odległość strzału, co umożliwiało ustrzelenie ich przez myśliwego. Psy rzucały się do wody i aportowały upolowaną zwierzynę. Do tego zadania były potrzebne takie psy, które nie posiadały silnego instynktu gonienia za zwierzyną (nie było to wymagane), były posłuszne swojemu przewodnikowi, skore do zabawy oraz musiały posiadać znakomitą pamięć, potrzebną do zapamiętania miejsca upadku ustrzelonych ptaków. Późniejsi osadnicy, podpatrzyli ten zwyczaj, i postanowili stworzyć rasę, która będzie spełniała powyższe warunki, z radością wykonywała powierzone zadania, i była odporna na niekorzystne warunki atmosferyczne. Najprawdopodobniej w wyniku skrzyżowania ze sobą goldenów, seterów irlandzkich, spanieli, i psów w typie collie, powstał Nova Scotia Duck Tolling Retriever ( "Duck Tolling" = wabiący kaczki). Przez długi czas, Retrievera z Nowej Szkocji można było spotkać jedynie w miejscu jego pochodzenia; dopiero w latach siedemdziesiątych XX w. przedstawiciele tej rasy trafiły do Holandii, i krótkim czasie zdobyły ogromną popularność w innych krajach Europy (w Danii, Szwecji, a także w Finlandii). W naszym kraju, pierwsza hodowla tej rasy powstała w 2000 roku, i na dzień dzisiejszy zarejestrowanych jest ich około dziesięciu. Pierwszy miot przyszedł na świat w 2002. W chwili obecnej, w naszym kraju jest ponad 200 Tollerów.

Czy ta rasa jest dla mnie?

Rozwiąż nasz test, a dowiesz się, jaka rasa będzie najodpowiedniejsza właśnie dla Ciebie.