AKITA - AKITA INU - SHISHI INU

AKITA - AKITA INU - SHISHI INU
Wielkość:
duży
Aktywność:
średnia
Grupa kynologiczna:
Szpice i psy ras pierwotnych

Największa i najbardziej znana na świecie japońska rasa psów. Pochodzi z rejonów polarnych, istnieje od ponad 300 lat. Wyhodowana została do polowań na płową zwierzynę; dziki i japońskiego czarnego niedźwiedzia. Dzięki temu, ze palce Akity połączone są błoną pławną może bez trudu pracować w głębokim śniegu, jest bardzo dobrym pływakiem, potrafi aportować ptactwo i napędzać ryby do sieci rybackich. W 1931 r. japońskie ministerstwo wychowania ogłosiła Akita Inu japońskim dziedzictwem kulturowym, otrzymał także nagrodę "SKARB NARODOWY" - Federacji Japońskich Psów. Hodowle Akita wspomagane są finansowo przez rząd. Każdy nagrodzony Akita uważany jest za "narodowy skarb kultury" i podlega ochronie rządu. Niegdyś właścicielami tych psów mogli być tylko japońscy arystokraci, jego kariera zaczęła się po II Wojnie Światowej, gdy wracający do ojczyzny amerykańscy żołnierze przywieźli ze sobą te psy.

Akity to psy dość potężne lecz łatwe do wytresowania, są wszechstronnymi myśliwymi i psami aportującymi a także wyśmienitymi stróżami. Wymaga rozsądnej ilości ruchu. Oprócz Akit, do rodzimych szpiców japońskich należą: shiba inu, kai inu, shikoku inu, kishu inu i hokkaido inu.

W 1957 r. badacz japońscy zabrali ze sobą na wyprawę na biegun południowy 20 psów rasy Akita, musieli oni jednak przerwać wyprawę z powodu bardzo ciężkich warunków atmosferycznych, wrócili wiec do Japonii porzucając sprzęt oraz psy. Podjęta po trzech latach wyprawa znalazła 12 całkowicie zdrowych psów z porzuconej dwudziestki, psy te polowały prawdopodobnie na foki i inne zwierzęta nawet w odległości 100 km od obozowiska. Cesarz Hirohito kazała dla uczczenia tych psów wznieść pomnik koło Tokio Tower - 12 odlanych z brązu zwierząt naturalnej wielkości - ma przypominać o tym jedynym w swoim rodzaju sukcesie narodowej japońskiej rasy psów.

Przy tokijskim dworcu Shibuya stoi pomnik z brązu Akity imieniem Hachito. Każdego wieczoru "odbierał" on z dworca swojego pana - prof. dr Wuno z Uniwersytetu w Tokio. W maju 1925 r. prof. Wuano zmarł w miejscu pracy, Hachito czekał na swojego pana przez całą noc na dworcu, a przez następne 9 lat co wieczór punktualnie biegł na dworzec, gdzie nadaremnie czekał na powrót pana. Pomnik ten jest symbolem wierności i przypomnieniem, iż w życiu ważne jest nie tylko zarabianie pieniędzy.

Z II w p.n.e. pochodzą znalezione w Japonii gliniane figurki składane do grobu , przedstawiają one psy o stojących uszach i zarzuconym na grzbiet i zakręconym ogonie - jest to japoński "pra-pies" - nie istniejący już dzisiaj "nippon inu" - z niego rozwinęły się dzisiejsze japońskie psy w typie szpica. W Japonii Akita był i jest symbolem zachowania dobrego samopoczucia i zdrowia, chorym i rodzicom noworodka daruje się figurki przedstawiające Akitę - tzw. "inukariko".

W Japonii używana jest także nazwa "ahishi inu" co po polsku znaczy "duży pies"

Pierwsze zapiski o tej rasie pochodzą sprzed około 100 lat i znaleźć je można w japońskich książkach o myślistwie.

Rasa ta została uznana prze FCI dopiero w roku 1964 r.

Akity nie należy obecnie mylić z Dużym Psem Japońskim (DPJ) nazywanym niekiedy amerykańskim akitą. DPJ różnią od Akity przede wszystkim silnie wykształcone fałdy czołowe, podgardle, zbyt krótki włos (krzyżówka z mastifem) lub zbyt długi włos (krzyżówka z owczarkiem niemieckim), czarna maska, cięższa budowa, źle zakręcony i noszony ogon.

FCI - STANDARD N° 255 :(Oryginalny obowiązujący standard z dnia 13.03.2001r.)

Kraj pochodzenia: Japonia.

Zastosowanie: pies towarzyszący

Grupa 5 - Szpice i psy w typie pierwotnym

Sekcja 5: Szpice azjatyckie i rasy pokrewne

Bez prób pracy

WYGLĄD OGÓLNY: Pies dużego wzrostu, dobrze wyważony i mocny. Drugorzędne cechy płciowe silnie zaznaczone, połączone z dużą szlachetnością i godnością. Mocna konstrukcja. Silnie zaznaczony dymorfizm płciowy.

TEMPERAMENT: Temperament złożony. Pies wrażliwy, ale nie tchórzliwy.

GŁOWA I CZASZKA: Wielkość czaszki jest proporcjonalna do wielkości ciała. Część czołowa jest szeroka z wyraźną bruzdą bez zmarszczek.

STOP: Dobrze zaznaczony.

NOS: Nos duży, czarny, w przypadku białego umaszczenia dopuszczalny kolor cielisty. Grzbiet nosa prosty.

KUFA: Kufa umiarkowanie długa, mocna, szeroka i głęboka. Zwężająca się lecz nie spiczasta.

POLICZKI: Policzki umiarkowanie rozwinięte.

WARGI: Wargi przylegające.

UZĘBIENIE: Zęby mocne ze zgryzem nożycowym.

OCZY: Oczy stosunkowo małe, prawie trójkątnego kształtu. Zewnętrzny kąt oka ściągnięty lekko ku górze. Umiarkowanie szeroko rozstawione o ciemno brązowym kolorze im ciemniejsze, tym lepsze.

USZY: Uszy: stosunkowo małe, dość grube, trójkątne z lekko zaokrąglonymi końcami. Osadzone niezbyt daleko od siebie, ustawione, lekko nachylone ku przodowi.

SZYJA: Szyja gruba i muskularna, we właściwej proporcji do głowy.

GRZBIET: Grzbiet prosty, silny.

LĘDŹWIE: Lędźwie szerokie i muskularne.

KLATKA PIERSIOWA: Klatka piersiowa głęboka, dobrze rozwinięta, żebra umiarkowanie wysklepione.

BRZUCH: Brzuch podciągnięty.

KOŃCZYNY PRZEDNIE ŁOPATKI: Łopatki umiarkowanie ukośne i dobrze rozwinięte.

ŁOKCIE: Łokcie przylegające do tułowia.

PRZEDRAMIĘ: Przedramię proste, o mocnym kośćcu.

KOŃCZYNY TYLNE: czyny tylne dobrze rozwinięte, silne i umiarkowanie ukątowane.

STOPY: Stopy grube, okrągłe, wysklepione i zwarte.

OGON: Ogon wysoko osadzony, gruby, noszony silnie skręcony nad grzbietem, ogon opuszczony sięga prawie do stawów skokowych.

SZATA: Włos okrywowy włos twardy, szorstki i prosty. Podszerstek miękki i gęsty. Kłąb i zad pokryty jest nieco dłuższym włosem - włos na ogonie jest dłuższy niż na reszcie ciała.

KOLORY: Umaszczenie czerwono-płowe, sezamowe (czerwono-płowe z czarnymi końcówkami), pręgowane, białe. Wszystkie wymienione wcześniej umaszczenia za wyjątkiem białego muszą mieć "urajiro". "Urajiro to białawe umaszczenie po bokach kufy, na policzkach, po spodniej stronie żuchwy, szyi, piersi, tułowia i ogona, po wewnętrznej stronie kończyn przednich i tylnych.

PROPORCJE: Stosunek wysokości w kłębie do długości ciała (od szczytu łopatki do guza biodrowego) wynosi 10:11 z tym, że długość ciała u suk jest nieco większa niż u psów.

WZROST: Psy w kłębie 67 cm, suki 61 cm .(tolerancja do 3 cm mniej lub więcej)

RUCH: Ruch mocny, dynamiczny.

Uwaga: Psy muszą mieć dwa równej wielkości jądra w mosznie.

WADY: sucze psy/samcze suki przodozgryz lub tyłozgryz uzębienie niepełne plamy na języku zbyt jasne oczy krótki ogon tchórzliwość

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: uszy wiszące zwisający ogon długi włos (kosmaty) czarna maska kolorowe znaczenia na bieli

Czy ta rasa jest dla mnie?

Rozwiąż nasz test, a dowiesz się, jaka rasa będzie najodpowiedniejsza właśnie dla Ciebie.