Aidi

Aidi
Wielkość:
średni
Aktywność:
wysoka
Grupa kynologiczna:
Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie, rasy pokrewne

Aidi - wzorzec FCI nr 247,

KRAJ POCHODZENIA - Maroko,

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA 01.09.1969

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie, rasy pokrewne. Sekcja 2. l Molosy, typ górski. Nie podlegają próbom pracy

WRAŻENIE OGÓLNE:

Solidny, muskularny pies, charakteryzujący się siłą i zręcznością; muskularny, krzepki, silnie zbudowany, ale nie ciężki; pokryty obfitą szatą, stanowiącą zarówno ochronę przed słońcem jak i zimnem w górach jego stron ojczystych.

GŁOWA

MÓZGOCZASZKA: Jak u niedźwiedzia, sucha i dobrze dopasowana do całego korpusu; ma kształt stożka; kości jarzmowe nie powinny wystawać - czaszkę i kufę powinny one łączyć płasko, bez uskoku. Czaszka: Ma być płaska i szeroka, czoło rozdzielone niezbyt szeroką bruzdą, guz potyliczny, chociaż istnieje, nie jest bardzo widoczny. Stop: Słabo zaznaczony i skośny. TRZEWIOCZASZKA: Nos: Czarny lub brązowy, dostosowany do maści, dostatecznie szeroki, nozdrza szeroko rozwarte. Kufa: Stożkowata podobnie jak głowa, nieznacznie krótsza od czaszki, stosunek jak 5:6. Szczęki: Mocne; zęby dobrze osadzone, białe, równe; dopuszczalny jest zgryz nożycowy i cęgowy. Wargi: Suche, przylegające, zależnie od maści czarne albo brązowe. Oczy: Średniej wielkości, ciemne bez względu na maść; powieki lekko skośne, dobrze pigmentowane, u psów o jasnej szacie sprawiają wrażenie jak gdyby umalowanych; spojrzenie bardzo żywe, inteligentne i przenikliwe. Uszy: Średniej wielkości, o zaokrąglonych końcach; osadzone skośnie, powinny być półwiszące i u podnieconego psa skierowane do przodu: czasami w spoczynku ułożone są do tyłu.

SZYJA:

Mocna, muskularna, bez łałoku.

TUŁÓW:

Górna linia: Szeroki, muskularny, średnio długi grzbiet, za nim mocne, dobrze umięśnione i lekko wysklepione lędźwie; linia grzbietu lekko zapadnięta, jednak nie do stopnia, który powoduje, że grzbiet jest łękowaty. Kłąb: Wyraźnie zaznaczony. Klatka piersiowa: Dostatecznie szeroka, bardzo głęboka i nisko zachodząca. sięgająca przynajmniej do łokci; żebra lekko wysklepione. Brzuch: Podciągnięty za żebrami rzekomymi, ale nie tak jak u charta.

KOŃCZYNY:

Guzy biodrowe wyraźnie zaznaczone; podudzie bardzo muskularne, ale nie ciężkie, sięga dość nisko. Przedramię proste, silnie zbudowane i średnio umięśnione. Śródstopie krótkie i prawie proste. Kąt stawu kolanowego i skokowego bardzo rozwarty; co powoduje, że zad jest wysoki i sprawia wrażenie, że grzbiet opada w kierunku kłębu. Niedopuszczalne wilcze pazury.

ŁAPY:

Wyraźnie okrągłe, o solidnych opuszkach i mocnych pazurach, których kolor zależy od maści. OGON: Długi, sięga przynajmniej do stawu skokowego: osadzony na przedłużeniu linii lędźwi. W spoczynku lekko zagięty, zwisający. Pokryty obfitym włosem, który jest oznaką czystej rasy. W ruchu noszony dużo bardziej radośnie, ale nigdy zakręcony na grzbiecie.

SZATA:

WŁOS:

Bardzo gęsty, półdługi i obfity, o długości około 6 cm. na głowie i uszach powinien być krótszy i delikatniejszy. Na szyi i podgardlu tworzy grzywę, szczególnie u psów. <p>Pośladki i ogon winny być pokryte obfitym i długim włosem. MAŚĆ: Bardzo różna: piaskowa, biała, wyblakła, czerwona, pręgowana. biało-czarna, biało-płowa, bardziej lub mniej z nalotem, trójbarwna itp. Bardzo często plamy są tak ułożone, że tworzą płaszcz i czepiec, oddzielone od kryzy: do tego dochodzi poszerzający się pas na czole i silnie pigmentowane wargi i nos (rysunek jak u bernardyna).

WIELKOŚĆ:

Wysokość w kłębie: 52 do 62 cm. WADY: Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: Oczy jastrzębie; krótki włos: zawinięty, niedostatecznie owłosiony ogon (brak „pióra"); szpiczasta kufa; stojące uszy.

UWAGA:

Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.zwany psem z gór Atlasu jest bardzo słabo poznaną marokańską rasą psa pasterskiego. Jest wiele hipotez dotyczących powstania tej rasy. Niektóre z nich mówią o tym, że do Afryki dotarł on z Hiszpanii. Inne natomiast podają, że Aidi swoje pojawienie się w Maroko zawdzięcza Fenicjanom. Kwestia pochodzenia rasy nie została jednak jak dotąd dokładnie zbadana. W górach Atlasu nie występują owczarki jako takie. Pies marokański, zamieszkujący tamtejsze góry nigdy nie pilnował stad w sensie, w jakim rozumie się tę pracę w Europie. Aidi jest psem górskim i jako taki broni namiotu, wielbłądów i innych rzeczy należących do plemion koczowniczych zamieszkujących północno - afrykańskie wzgórza. Jego zadaniem jest również chronienie stad zwierząt przed drapieżnikami, takimi jak szakale zbliżającymi się do obozowiska. Współcześnie aidi wykorzystywane są jako psy stróżujące, zaganiające, pasterskie i myśliwskie. Istnieje możliwość, że wcześniej używane były również do walk jako psy bojowe.

Czy ta rasa jest dla mnie?

Rozwiąż nasz test, a dowiesz się, jaka rasa będzie najodpowiedniejsza właśnie dla Ciebie.